PATRONAT HONOROWY NAD ZBÓJNICKIM SZLAKIEM

 
PATRONI MEDIALNI NAD PROJEKTEM ZBÓJNICKI SZLAK
Wydawnictwa i Magazyny Turystyczne:










Uczelnie Wyższe: Turystyczne
portale internetowe:

Miasta:
Media:





Regionalne organizacje:
 














Powiaty:
Instytuty turystyki: Izby turystyki:
Euroregiony:
Narodowe Organizacje Turystyczne:
Regionalne Organizacje Turystyczne:

FIRMY



WSPÓŁPRACA
NA ZBÓJNICKIM SZLAKU BEZPIECZEŃSTWO ZAPEWNIAJĄ



OGLĄDAJ NAS W
PISZĄ O NAS










ZBÓJNICKA ŻYLINA

 

Tomasz Uhorczik – jeden z najsławniejszych słowackich zbójników urodził się niedaleko Żyliny w Przedmierzu

 

Żylina - miasto w północnej Słowacji, siedziba władz kraju żylińskiego i powiatu Žilina. Jest głównym ośrodkiem regionu Doliny Wagu i stolicą Górnego Poważa. Główny ośrodek regionu Doliny Wagu. Żylina leży u ujścia Rajčanki i Kysucy do Wagu, na północno-zachodniej granicy Kotliny Żylińskiej. Od południa otaczają ją Góry Strażowskie i Mała Fatra, od północy - Góry Kisuckie i Jaworniki.

 

W okolicach Żyliny stwierdzono ślady osadnictwa już z późnej epoki kamienia, z epoki brązu i żelaza (kultury halsztackiej). Od V wieku n.e. datuje się osadnictwo słowiańskie. W IX wieku na terenie dzisiejszego miasta znajdowała się już osada, w której stał romański kościół. Pierwsza wzmianka o osadzie Selinan pochodzi z 1208, pierwotna osada została jednak całkowicie zniszczona pod koniec XIII wieku.

 

Nowa osada została w tym samym miejscu założona jeszcze przed 1300 przez niemieckich osadników ze Śląska Cieszyńskiego. Prawa miejskie Żilina otrzymała w 1312, przyjmując je za pośrednictwem Cieszyna. 12 lipca 1321 król Węgier Karol Robert podniósł miasto do rangi wolnego miasta królewskiego, nadając mu liczne przywileje, rozszerzone w 1357 przez króla Ludwika Wielkiego. Ten sam władca w 1379 przeniósł Żylinę z dotychczasowego prawa cieszyńskiego na korzystniejsze dla mieszczan prawo krupińskie, a w 1381 zrównał w prawach mieszczan niemieckich i słowackich. W XIV wieku Żilina osiągnęła liczbę 900 mieszkańców. W 1431 Żylinę zdobyli i spalili husyci, lecz po okresie upadku miasto się odrodziło. W 1508 król Władysław II Jagiellończyk darował Żylinę magnatowi Janowi Podmanickiemu. Kilkanaście lat później po długotrwałych sporach sądowych Żylina przeszła z rąk rodu Podmanickich pod władzę Zapolyów, tracąc status wolnego miasta królewskiego. Miasto toczyło z magnatami długotrwałe spory w obronie swych praw. Dopiero cesarz Maksymilian Habsburg potwierdził przywileje Żyliny.

 

Mimo tego Żylina rozwijała się jako ośrodek handlu i rzemiosła. W XV wieku powstało wiele cechów rzemieślniczych. Pod koniec XVII wieku w mieście pracowało około 200 warsztatów, w tym 150 sukienniczych. Z 1542 pochodzi pierwsza wzmianka o miejskim gimnazjum. W 1665 pojawiła się drukarnia. W 1691 jezuici założyli tu kolejną szkołę. W tym czasie miasto wzbogaciło się o barokowe klasztory, kościoły i zamek w Budziatynie. Rozwoju miasta nie zahamowały również wojny z Turkami. Žilina powołała wówczas własną gwardię, odpierającą tureckie ataki. Rozkwit miasta zakończył się pod koniec XVII wieku, po wielkim pożarze w 1678 i epidemii w 1679. W 1686 miasto znów oddano pod władzę magnacką, tym razem rodu Estarhazych. Seria katastrofalnych pożarów, epidemii, powodzi i przemarszów wojsk w połączeniu ze złym zarządzaniem doprowadziła do gospodarczego upadku miasta.

 

W latach 1378-1561 prowadzono w Żylinie tzw. żylińską księgę miejską, zawierającą pierwsze zapisy języka słowackiego z 1451. W 1610 w Żylinie odbył się tzw. synod żyliński - spotkanie pastorów ewangelickich z ziem słowackich, na którym uregulowano organizację kościoła reformowanego. Podczas rewolucji węgierskiej, na przełomie 1848 i 1849 roku, pod Budziatynem doszło do zwycięskiej dla Słowaków bitwy słowackich ochotników z wojskami węgierskimi.

 

W połowie XIX wieku Żylina liczyła 2,3 tys. mieszkańców. Impulsem dla rozwoju Żyliny stało się wybudowanie linii kolejowych: kolei koszycko-bohumińskiej w 1872, nadwaskiej (bratysławskiej) w 1883 i odnogi do Rajca w 1899. W latach dziewięćdziesiątych XIX wieku w mieście powstały pierwsze wielkie zakłady przemysłowe - włókiennicze i chemiczne. W 1903 odbyła się tu górnowęgierska wystawa przemysłowa. W 1910 Żylina liczyła już 9,2 tys. mieszkańców, z czego 4,9 tys. Słowaków, 2,3 tys. Węgrów, 1,5 tys. Niemców, 0,2 tys. Polaków i 0,1 tys. Czechów. Za czasów pierwszej Czechosłowacji wzrostu gospodarczego miasta nie zahamował nawet wielki kryzys gospodarczy.

 

Żywioł słowacki przeważał w Żylinie nawet w czasach intensywnej madziaryzacji pod koniec XIX wieku. W listopadzie 1918 w mieście powstała słowacka rada narodowa. Od 12 grudnia 1918 do 3 marca 1919 w Żylinie mieściło się ministerstwo do spraw Słowacji - pierwszy słowacki organ władzy. 6 października 1938 w Żylinie proklamowano autonomię Słowacji. Po II wojnie światowej Žilina szybko się rozwijała jako ośrodek przemysłowy, gospodarczy i administracyjny oraz węzeł komunikacyjny. W 1960 powstała wyższa szkoła transportu, przekształcona później w Uniwersytet Żyliński.

 

W Żylinie działają teatr, teatr lalkowy, orkiestra kameralna, muzeum regionalne i muzeum kultury żydowskiej.

 

Historyczne centrum miasta zostało objęte w 1987 ochroną prawną. Ważniejsze zabytki Żyliny to:

 

¡         renesansowe i barokowe kamienice mieszczańskie,

¡         romański kościół pw. św. Stefana, przebudowany w XVI i XVIII wieku, z pozostałościami XVI-wiecznych fresków,

¡         gotycki farny kościół pw. Świętej Trójcy, z około 1400, obwarowany w 1540, potem kilkakrotnie przebudowywany; przy kościele wolno stojąca renesansowa dzwonnica z 1530, wewnątrz świątyni obrazy J. B. Klemensa,

¡         kościół i klasztor franciszkański z 1 poł. XVIII w. bez wieży,

¡         kościół i klasztor jezuitów z 1743 z dwuwieżową fasadą i XVIII-wiecznym wyposażeniem,

¡         kościół ewangelicki proj. M. Harminca z 1936,

¡         renesansowy zamek BudatĂ­n.

 

ŻYLIŃSKI KRAJ SIEDLISKIEM ZBÓJNIKÓW

 

„Janosik, Janosik, gdzieże twój pałasik?”

„W tym mieście Żylinie, tam wisi na klinie”.

 

Podróżując SZLAKIEM ZBÓJNIKÓW KARPACKICH warto odwiedzić Żylinę co najmniej z dwóch powodów. Aby odwiedzić ekspozycję Muzeum Poważskiego poświęconą motywom zbójnickim oraz zobaczyć kamienicę, w której w latach 20 – tych XX wieku mieściło się kino, w którym wyświetlono pierwszy słowacki film. Amerykańsko – słowacka produkcja z 1921r. nosiła oczywiście tytuł Janosik. W Żylinie między uliczką Farską a Farskimi schodami biegnie ulica Dolny Val. Pod nr. 47 stoi secesyjny Dom umenia Fatra z płaskorzeźbami górali na fasadzie. Dziś budynek jest siedzibą orkiestry kameralnej. W latach 20. XX wieku było tu kino, w którym wyświetlono pierwszy słowacki film. Amerykańsko – słowacka produkcja z 1921r. nosiła oczywiście tytuł Janosik.

 

CHCESZ WIEDZIEĆ WIECEJ O JANOSIKU W FILMIE?

 

Janosik I

 

Janosik II

 

Janosik III

 

Miasto Żylina jest bardzo ważnym miejscem na Szlaku ze względu na osobę Janosika. Wyjątkowym przedsięwzięciem ze strony słynnego zbójnika było zdjęcie z koła tortur, z miejsca straceń w Żylinie – Rosinki, skazanego Mikołaja Ĺ usteka. Miało to miejsce we wrześniu 1712 roku. Skazaniec byt łamany na kole i w mękach miał na nim umrzeć. Zbójnikom Janosika, niezauważonym przez nikogo, udało się jeszcze żywego zbójnika Mikołaja Ĺ usteka, zdjąć z koła tortur a kiedy umarł pochowali go. Motyw ten upamiętniony jest również w najnowszym filmie Agnieszki Holland i Kasi Adamij „Prawdziwa Historia Janosika”.

 

CHCESZ WIEDZIEĆ WIĘCEJ?

 

Kim był zbójnik Juraj Janosik?

 

MOTYWY ZBÓJNICKIE I JANOSIKOWSKIE W PRACACH ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W ZBIORACH MUZEUM POWAŻSKIEGO W ŻYLINIE

 

PovažskĂŠ mĂşzeum v Žiline

TopoľovĂĄ 1

010 03 BudatĂ­n  

SLOVENSKÁ REPUBLIKA

www.pmza.zilina.net

www.povazske.muzeum.sk

 

W muzeum, które ma siedzibę w renesansowym zamku Budatin  znajduje się stosunkowo nieduża kolekcja prac dotycząca motywów zbójnickich i Janosikowych. Działalnością zbieracką i badawczą muzeum obejmuje również wieś rodzinną Juraja Janosika – Tierchową, w której znajduje się stała ekspozycja muzealna.

 

Przemierzając tereny pogranicza polsko-słowackiego nie sposób nie trafić na ślady najsłynniejszego z karpackich zbójników. Legendy i podania ludowe, które narosły wokół tej niezwykle barwnej postaci, od dzieciństwa pobudzały wyobraźnię każdego z nas, zacierając z biegiem czasu granicę między fikcją a prawdą i czyniąc z Janosika postać wręcz mityczną, bohatera już nie tyle awanturniczych przygód, co heroicznych opowieści.

 

Dla nas, Polaków, Janosik to bez wątpienia młody Marek Perepeczko w scenerii zamku na Pieskowej Skale, Ojcowa i Podkarpacia. Kim jest natomiast dla naszych sąsiadów? Kto ostatecznie ma większe prawo do tej wywołującej tyleż sporów, nierespektującej granic postaci?

 

Na pewno bliżsi odpowiedzi na to pytanie będziemy po wizycie na wystawach Janosik w słowackiej sztuce ludowej ekspozycji przygotowanej przez PovažskĂŠ Muzeum v Žilinie oraz Janosik Karpacki zbójnik wystawie przygotowanej przez Muzeum Janka KrĂĄl'a v Liptovskim MikulĂĄĹĄi w ramach projektu Janosikowa tradycja jako jedyny fenomen społeczno-kulturalnego dziedzictwa pogranicza polsko-słowackiego, który finansowany jest z europejskich funduszy strukturalnych z programu INTERREG IIIA Republika Słowacka-Polska.

 

Wystawę poprzedziła współorganizowana przez Muzeum w Bielsku-Białej konferencja, która odbyła się 3 i 4 sierpnia 2007 roku w Terechovej w Republice Słowackiej.

 

Postać Janosika – bohatera narodowego i ludowego przerodziła się w jeden
z najważniejszych i najbardziej żywotnych w słowackiej historii i kulturze symboli.

 

W ludowej twórczości plastycznej tematy związane z Janosikiem po raz pierwszy pojawiły się już w 1726 r. na dzbanie reprezentującym habańską ceramikę fajansową.

 

Jednak według słowackiego historyka sztuki Ladislava Saučina w twórczości ludowej motyw ten częściej zaczął się pojawiać dopiero w pierwszych dziesięcioleciach XIX w. Ten fakt wskazuje na żywe miejsce Janosika w pamięci ludu jeszcze sto lat po jego śmierci.

 

Typologicznie najstarsze są trzy obrazy na szkle pochodzące z XIX w. Dwa z nich przedstawiają najbardziej rozpowszechnione w momencie ich powstania i w tym typie prac motywy Janosikowe – przyjmowanie nowego członka do zbójnickiej drużyny. Pokazują moment wyjątkowy, wręcz rytuał. Na obrazach znajduje się sześciu zbójników. Janosik wyróżnia się spośród nich czerwonym kolorem portek, co wskazuje na jego wyjątkową pozycję nie tylko wśród zbójników, ale przede wszystkim w myślach ludzi, którzy te dzieła tworzyli i dla których były one przeznaczone.

 

Historyk sztuki L. Saučin zwrócił uwagę na wyjątkowość kompozycji obrazów. Prezentowane postacie są bowiem podporządkowane zasadom symetrii, rytmizacji, wertykalizmu i redukcji. Głowy wszystkich zbójników, oprócz tego w wyskoku, zgodnie z regułami izokefalizmu znajdują się na jednej wysokości. Ten stary rodzaj kompozycji wielofiguralnej wskazuje na równość wszystkich odtworzonych postaci.

 

Inny obraz na szkle, datowany na rok 1830, ujmuje temat wyjątkowy wśród motywów zbójnickich w twórczości ludowej – napad trzech zbójników na kupca. W porównaniu z wyżej wspomnianymi obrazami jego kompozycja jest prostsza. Różni go od nich także zawartość treściowa – na miejsce zabawy został wprowadzony element rewolty i aktywności.

 

OBRAZY W MUZEUM ZYLIŃSKIM SĄ KOPIAMI TRADYCYJNYCH OBRAZÓW NA SZKLE ZE ZBIORÓW SŁOWACKIEGO MUZEUM NARODOWEGO – MUZEUM HISTORYCZNE W BRATYSŁAWIE.

 

Oprócz wyżej wymienionych obrazów na uwagę zasługują również rzeźby. Ĺ tefan MiĹĄtrĂ­k uwiecznił Janosika w tanecznym obrocie. Ewokuje tym zbójnicki taniec – „odzemok”, nazywany również tańcem Janosika, który od lat czterdziestych XIX w. jest uważany za narodowy taniec Słowaków. Rzeźbę tą można zobaczyć w Muzeum Poważskim w Żylinie.

 

Motywy zbójnickie i Janosikowe utrwalone są również przez Frantiska Úprka, który  podejmował tematykę zbójnicką wiele razy. W jego dziełach zbójnicy często tańczą „odzemok” i są utożsamiani z Dietwańcami lub Liptakami. Inspiracja artysty tymi dwoma, wyrazistymi pod względem etnograficznym regionami, również świadczy o tym, że starał się on uchwycić charakterystyczne rysy Słowacji i jej prostego ludu.

 

Szczególny typ Janosika zrośniętego z prostym ludem, jego kulturą i tradycjami został stworzony przez malarza ĽudovĂ­ta Fullę.

 

ĽudovĂ­t Fulla (1902 - 1980) - jest jednym z tych, którzy swą działalnością stworzyli podstawy współczesnej słowackiej sztuki. Jest on znany głównie ze swej malarskiej twórczości, lecz zajmował się także grafiką, ilustracjami, scenografią i dekoracjami. Na początku swej działalności, podobnie jak i cała generacja ówczesnych artystów, czerpał inspirację z krajowej sztuki socjalno-krytycznej. Jego droga artystyczna staje się bardziej wyrazista z końcem lat dwudziestych, kiedy to pokusił się o połączenie artystycznego postrzegania świata ze słowacką tradycją i folklorem. W latach 1930-1932 wraz z MikulĂĄĹĄem Galantom był autorem SĂşkromnĂ˝ch listov, które były pierwszym, jednoznacznie sformułowanym manifestem artystów w historii słowackiej sztuki. W tym właśnie czasie twórczość Fulla przestaje być anonimowa, a sam artysta zaczyna reagować w niej na kubizm, oraz na dzieła Paula Kleea i Marca Chagalla. Z drugiej strony ĽudovĂ­t inspirował się różnorodną, aczkolwiek prostą sztuką ludową: od ikonopodobnych obrazów do dziecięcych rysunków na szkle. Pod koniec lat trzydziestych Fulla poświęcił się grafice, tworząc obszerny cykl drevorezov, które otwarły nowy rozdział we współczesnej słowackiej grafice. Znaczenie dzieła ĽudovĂ­ta Fulla jest ogromne i do dziś aktualne przede wszystkim dlatego, gdyż był on pierwszym artystą współczesnej słowackiej sztuki, który ukazał, iż twórczość i kultura ludowa jest na tyle żywa i ekspresywna, że za jej pomocą można interpretować świat człowieka - Słowaka, ogarniając zarazem tradycję i współczesność. W roku 1966 malarz podarował państwu swoje największe dzieła i w ten sposób w roku 1969 powstała Galeria ĽudovĂ­ta Fulla w Ružomberku.

 

Na obrazie olejnym z 1955 r. L. Fulla umieścił Janosika pośród prostych ludzi, ich pracy, radości i kłopotów. Wyobraził go jako nieśmiertelnego bajkowego bohatera, wręcz bohatera narodowego, któremu bez trudu udaje się uniknąć tragicznego zakończenia życia. Dzięki specyficznym, użytym przez autora środkom wyrazu artystycznego - urozmaiconej, radosnej palecie kolorów i fantazyjnej, nieskrępowanej kanonami kompozycji, Janosik w twórczości L. Fulli zyskał mityczną postać.

 

Nowsza twórczość plastyczna w zbiorach muzeum jest reprezentowana przez model rzeźby JĂĄna Kulicha. Jej monumentalna forma od 1988 r. znajduje się w Tierchowej. Należy jednak zauważyć, że została niezbyt fortunnie dostosowana do otoczenia. Skupia w sobie elementy dramatyzacji, monumentalizacji, ekspresywności. Odzwierciedla założenia ideologii socjalistycznej, która Janosika traktowała jako rewolucyjny i postępowy element w historii. Na pierwszy plan wysunęła jego bunt przeciwko wrogim klasom społecznym i ówczesnym reżimom politycznym.

 

Obok dzieł artystów profesjonalnych w zbiorach muzeum znajduje się bogata kolekcja rzeźb artystów ludowych i artystów amatorów. Większość z nich pochodzi z północno-zachodniej Słowacji, a ich twórczość potwierdza bardzo bliski związek autorów z tematyką zbójnicką.

 

Najliczniej są reprezentowani artyści związani z Tierchową. W ich pracach przeważa wyobrażenie postaci samego Janosika.

 

Jeden z najbardziej interesujących i oryginalnych rzeźbiarzy ludowych Pavol Bavlna, wykorzystując naturalny kształt kawałka drzewa, przedstawił bardzo rzadki temat – zadumanego ojca Janosika. W wyobraźni tego rzeźbiarza ojciec Janosika jest utożsamiany z samym Janosikiem, co zostało wyrażone jego atrybutem – pistoletem.

 

Janosik z jego charakterystycznymi rekwizytami (kapeluszem, paskiem, pistoletem i ciupagą w rękach) został przedstawiony przez Ferdinanda VaĹĄkę. Rzeźba ta prostotą linii i skalą jest spokrewniona z rustykalnymi, barokowymi rzeźbami ludowymi.

 

Viliam MeĹĄko – rodak z Tierchowej nadaje swoim Janosikom szczególny wyraz, naznaczony ekspresywnymi rysami. Pozostawia kształt klocka, a strukturę drewna podkreśla bejcowaniem. Niekiedy pozostawia także korę drzewa, którą dzieli postać lub sygnalizuje jej ubiór. Jego postacie Janosików mają szczególną charyzmę, są indywidualnościami, wyrażają siłę fizyczną i psychiczną, opór, nieustępliwość, co podobnie jak w legendzie o sile Janosika wzmacnia jego atrybutami – paskiem i ciupagą. Jego dzieła potwierdzają częste zespalanie się znaków mitu Janosika z kulturą pasterską, a świadczy o tym bacowski kapelusz na głowie zbójnika.

 

Motyw młodych zbójników jako szlachetnych górskich chłopców kilkakrotnie w swoich rzeźbach wykorzystał Miroslav ĎuratnĂ˝. Jego postacie są harmonijne, wyidealizowane, marzycielskie, pełne zmysłowej urody. Pokazywane w sposób, w jaki odmalowują ich ludowe podania, starsza literatura słowacka lub twórczość filmowa i teatralna, są pochwałą i hołdem dla młodości. Obok wspomnianych, częściej prezentowanych tematów, w twórczości tego artysty pojawiają się również inne, rzadko spotykane motywy – Rozstanie z Janosikiem i Wspomnienie górskiego chłopca. Obydwa mają wymiar epicki, świadczą o umiejętności autora w posługiwaniu się skrótem artystycznym i treściowym. Ich słupowa, wertykalna kompozycja ewokuje upływ czasu i siłę wspomnień.

 

Miroslav DĂĄvidĂ­k z Tierchowej przedstawił Janosika w postawie bojowej, podkreślonej dynamicznym ruchem, przy czym ciupaga w ręce wskazuje na jego legendarną zwinność. W innej rzeźbie M. DĂĄvĂ­dka, zatytułowanej Zbójnicki taniec, obok stałych rekwizytów zbójnickich pojawia się również fujara, która podobnie jak w pracach V. MeĹĄka sygnalizuje związek fenomenu zbójnictwa z kulturą pasterską.

 

Janosika jako zwyczajną postać z nienaturalnej wielkości ciupagą w kilku wersjach przedstawił Ĺ tefan KrĹĄiak. Ta plastyczna hiperbolizacja zdradza inspirację opowieściami o jej niezwykłej sile i nadprzyrodzonych zdolnościach. Ĺ . KrĹĄiak powiększył ciupagę także w kamiennym reliefie, zatytułowanym Janosik z ukochaną, który jest poetycką stylizacją tańca. W twórczości tego rzeźbiarza znajduje się również dzieło z przeciwnego bieguna, rzadko w sztukach plastycznych pokazywany motyw tragicznego końca Janosika.

 

Z twórczości ludowej czerpał też Vincent MichĂĄlek z Tierchowej. Widoczne jest to w pracy, w której uchwycił Janosika przekazującego poddanemu mieszek dukatów. Podobnie jak w legendzie włożył je do kapelusza. W wyobrażeniach ludowych Janosik jest związany również z tematami Żandarmi biją poddanego i Na dereĹĄi, które z uwagi na swój tragiczno-dramatyczny ładunek stanowią przeciwny biegun dla dzieł z motywami tańca pełnego radości, witalności i dynamiki.

 

Ceramik Rudolf BarčĂ­k stylizowane postacie zbójników przeniósł na przedmioty użytkowe (butelkę, dzban) i na obrazki ceramiczne. W rzeźbie Zbójnik pokazał, z jaką łatwością tytułowy bohater tańczy „odzemok”. Janosika w tanecznym ruchu na ceramicznym reliefie pokazała również KatarĂ­na PrĂ­telovĂĄ.

 

Twórczość Gabriela DĂĄvidĂ­ka, rodaka z Tierchowej, wyróżnia się obfitością prac i motywów, które, podobnie jak u wcześniej wymienionych autorów była czerpana z ludowych podań. Niektóre z jego rysunków, artystycznie może mniej udane, jednak warte są zainteresowania z uwagi na to, że pokazują związek Janosika z przyrodą i z rodzinną wsią (JĂĄnoĹĄĂ­kove dary terchovskĂ˝m dievkam, JĂĄnoĹĄĂ­k na Rozsutci).

 

CHCESZ POZNAĆ LEGENDY ZBÓJNICKIE ZWIĄZANE Z ŻYLINA LUB NAJBLIŻSZĄ OKOLICĄ? KLIKNIJ!

 

Dukatnik

 

Kłusownicy

 

O skarbie pod gruszą

 

Odwrócona skała

 

Skarb Na Kałużach

 

Skarb pod Fojtową

 

Skarb w kapliczce

 

Zbójnik Orłowski

 

Opracowując projekt „Szlak Zbójników Karpackich” skorzystano z blisko 1000 źródeł dotyczących zbójnictwa karpackiego, które znajdują się tutaj. Kliknij!

 

PATRONAT NAD SZLAKIEM ZBÓJNIKÓW KARPACKICH SPRAWUJE

ŁAP-POL (Dystrybutor wędlin tradycyjnych)

oraz

FIRMA JANTOŃ S.A., Sp. K (producent win Zbójeckie Grzane)

 



"Zbójnicki Szlak" zosta3 wybrany najlepszym produktem turystycznym w najwiekszym projekcie
szkoleniowo-doradczym dla polskiej bran?y turystycznej. Projektowi patronowali:
do góry
2009-2012 © Zbójnicki Szlak Leszek M3odzianowski






POLECAMY

e-beskidy

Beskidy, noclegi, mapy,
kamery, og3oszenia, forum

karpackie-zboje

Napady ZBÓjnickie, wesela,
biesiady, kuligi, integracja

ulica-hafciana

Haft komputerowy, naszywki,
odzie? reklamowa

apter

Trekking w Alpach, Urlop
w górach, narty w Dolomitach


fundacja

Góralskie prelekcje, ZBÓjnicki questing,
towarzystwo naukowe, ZBÓjnicka biblioteka

karpacki-gazda

Przewodnik beskidzki, pilot wycieczek,
kierownik kolonii, Beskidy, —ywiec



Projekt „SZLAK ZBÓJNIKÓW KARPACKICH” FIRMY ZBÓJNICKI SZLAK LESZEK MŁODZIANOWSKI, a w szczególnoœci prezentowane koncepcje, pomysły i rozwišzania na mocy ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych z dn. 04.02.1994 r. Dz. U. nr 24 poz. 83 stanowiš własnoœć autora. Projekt ZBÓJNICKI SZLAK ani żadna z jego częœci nie może być w żaden sposób kopiowana, powielana, dystrybuowana bez pisemnej zgody autora.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

OPRAWE FOTO/VIDEO PODCZAS ZBÓJNICKICH IMPREZ INTEGRACYJNYCH SPRAWUJE FIRMA MTUR Media + Turystyka

Zbójnickiszlak.pl Tel - (+48) 609 789 879, E-mail - info@zbojnickiszlak.pl